Vernoemd!

Vernoemd!

Op mijn trouwdag zegt mijn schoonvader Arie: Van harte gefeliciteerd lieverd, ik hoop dat jullie samen een lang en gelukkig huwelijk hebben. Mocht het zo ver komen dat jullie kinderen krijgen, wil je dan je eerste kind naar mij vernoemen! Een dikke knipoog springt van zijn gezicht.

In de beginjaren van mijn huwelijk draait het leven om werken, sporten en vele sociale contacten. Aan kinderen zijn we zeker nog niet toe. Na drie jaar verhuizen we samen van het westen van het land naar het midden om dichter bij mijn echtgenoot’s werk te kunnen wonen. Tijdens de eerste weken in onze nieuwe woonplaats ben ik druk bezig met solliciteren. Op een avond zegt echtgenoot: “je zou ook kunnen zoeken naar een baan waar je iets minder uren hoeft te werken. Halve dagen of zo. Misschien zou je dan tijd over houden voor het huishouden? Zodat we iets gestructureerder gaan leven. Het zou mij enorm helpen als ik gewoon mijn sokken gesorteerd in mijn la zou hebben liggen. Ik kijk hem aan: Meen je dit nou? Ik kijk nog eens goed naar zijn gezicht. En dan zie ik het. Zijn neus krult lichtjes en er is een twinkeling in zijn oog.

Oké, zeg ik, prima, ik ga een baan zoeken voor halve dagen zodat ik elke middag je sokken kan strijken en voor je klaar kan leggen. Iets er nog iets anders waar je dringend behoefte aan hebt en wat ik alleen voor je kan doen als ik minder ga werken? Nou, elke dag ontbijt op bed zou niet gek zijn, zegt hij lachend Maar effe serieus, doordat we alletwee zo druk zijn zou het wel handig zijn als je iets minder zou werken zodat ons huis niet altijd een puinhoop is. Nou schat, ik ga niet minder werken om alleen het huishouden te doen. Daar word ik niet gelukkig van. Maar ik wil wel minder werken, meer tijd aan het huishouden besteden als er ook een reden is om thuis te komen. Hoe bedoel je, vraagt echtgenoot. Wat is een goede reden? Een hond, of om specifieker te zijn, een boxer. Dat vind ik een hele goede reden om minder te gaan werken.

En zo ga ik op zoek naar mijn eerste eigen boxer. Echtgenoot is overstag gegaan, mits ik een boxer zoek die al zindelijk is en enigzins gehoorzaam. Geen puppy maar een herplaatser. Na een paar weken zoeken, bellen en schrijven kom ik terecht bij een ervaren fokker. Zij heeft nog een reutje zitten van 6 maanden. Ze wilde hem eigenlijk zelf houden om mee te fokken, maar na diverse onderzoeken blijkt hij niet geschikt te zijn voor de fok. Hij heeft een kleine hartruis.

Een prachtexemplaar van een hond, mooi gestroomd, grote ogen met heerlijke flaporen. De eerste avonden moet je de hond mee nemen naar je slaapkamer, zegt de fokster. Hij is namelijk niet gewend om alleen te slapen en moet natuurlijk wennen aan jullie. Dit reutje sliep namelijk nog bij zijn moeder in de mand. Nou ben ik geen voorstander van een hond in mijn slaapkamer, maar ik zou alles doen voor dit kleine lieve mannetje. Smoorverliefd ben ik geworden.

’s Avonds til ik het mannetje naar boven. Ik leg hem in zijn mand naast mijn bed. Binnen tien minuten valt mijn boxer in slaap. Met diepe snurkgeluiden die de ramen doen trillen. Aan de andere kant , in mijn bed, ligt mijn echtgenoot. Ook diep in slaap. Het wordt een orkest van snurk- en snif geluiden. Diepe baritongeluiden, zware bassen met hier een daar een volledig strijkkwartet aan beiden kanten van mijn bed. Na een uur zit ik nog steeds rechtop . Ik kan de slaap niet vatten, de enorme geluiden in de slaapkamer zorgen ervoor dat ik ook twee uur later nog steeds niet in slaap gevallen ben. Dan ben ik het zat. Mijn echtgenoot krijgt van mij een enorme por in zijn zij. Mijn kleine harige monster pak ik met mand en al op en leg hem beneden in de keuken. Ik sluit de kamerdeur. Zo, ik ben er klaar mee! Eén snurkende man in mijn slaapkamer is meer dan genoeg.

De volgende ochtend ben ik er vroeg uit. Trots loop ik buiten met mijn hond. Vandaag ga ik ‘m voorstellen aan mijn schoonvader. Ben heel benieuwd. Mijn man is geen hondenfan maar toch overstag gegaan. Mijn schoonvader is ook zeker geen hondenfan. Misschien, misschien, vindt hij deze toch wel leuk. Mijn echtgenoot en ik hebben nog geen kinderen, daar is het nog te vroeg voor, maar dit hondenmannetje is zeker een heerlijk boxer kind. En voorbestemd om bij mij te komen wonen. Want weet je hoe hij heet volgens zijn stamboompapieren? Ariverderci van de Matenhof, roepnaam Ari! Als dat geen plaatsje in het testament van mijn schoonvader oplevert……..